Na 38 jaar spreekt Marleen zich uit: “Ik werd niet gehoord”

Na een buikvliesontsteking, een forse operatie en een spoedkeizersnee, verliest Marleen op 26-jarige leeftijd haar pasgeboren dochter. De jaren erna draagt zij niet alleen het verdriet met zich mee, maar ook fysieke klachten die nooit zijn weggegaan. Nu, 38 jaar later, neemt zij contact op met Voices For Women om haar verhaal te kunnen doen.
Voor de zoveelste keer naar de huisarts
“Het was april 1988. Het was mooi weer, maar terwijl iedereen buiten van de zon genoot, had ik het zo koud dat ik op de verwarming zat. Ik was zes maanden zwanger en had al twee kleine kinderen. Ik ging voor de zoveelste keer naar de huisarts. Hij ontdekte een ontsteking en ik ben dezelfde dag nog naar het ziekenhuis gegaan. Vreemd genoeg gingen daar geen alarmbellen af; na een aantal dagen mocht ik gewoon weer naar huis. Maar nog geen twee dagen later daarna ging het goed mis.”
Diezelfde week gaat Marleen met een ambulance naar het ziekenhuis. Dan ontdekken de artsen een buikvliesontsteking en een geknapt abces. Dit zorgt bij Marleen voor extreme pijn. Een zware operatie volgt en de hoogzwangere Marleen overleeft het maar net. Ze moet acht dagen op de intensive care blijven en daarna nog twee weken in het ziekenhuis. Toen Marleen wat aangesterkt was mocht ze weer naar huis, maar de buikpijn hield aan. In juni, zo’n twee maanden later, gaat Marleen weer naar het ziekenhuis. De artsen besluiten dan om de bevalling in te leiden. Uiteindelijk wordt het een spoedkeizersnee. Een aantal dagen na de geboorte overlijdt Marleens dochter.
Was er maar geluisterd
Marleen voelt zich tijdens haar zwangerschap ernstig tekortgedaan. Dagenlang lag ze in het ziekenhuis met ondragelijke pijn, zonder duidelijke antwoorden, zonder extra echo’s of onderzoek. Alarmsignalen werden niet opgepakt. Achteraf blijkt dat de buikvliesontsteking al vóór of tijdens de bevruchting is ontstaan. Een medische misser met onherstelbare gevolgen. Als de artsen eerder écht naar haar hadden geluisterd, had Marleen niet zo lang in onzekerheid hoeven zitten.
Moeder met constante pijn
Na het traumatische verlies van haar kind, pakt Marleen haar leven weer op. Ze gaat aan het werk en zorgt voor haar gezin met twee kleine kinderen. “De pijn is nooit weggegaan. Ik kon niet zoals andere moeders met mijn kinderen wandelen of sporten. Ik sleepte mezelf door de dagen heen, maar dat zijn echt dingen die ik heb gemist.”
Marleen heeft elke dag buikpijn alsof ze een steen in haar maag heeft. Daardoor voelt ze zich beperkt. “Ik fiets graag, maar door de pijn lukt dat niet altijd. En ik ga al jaren in de middag naar bed. Daar ben ik toch eigenlijk veel te jong voor? Nee, dit is niet hoe ik het leven voor me zag.”
Littekens die opspelen
Sinds een aantal jaar is de buikpijn erger geworden, mogelijk doordat Marleen in de overgang komt. Wederom gaat ze naar de huisarts, maar komt ze niet veel verder. “Je zult ermee moeten leren leven. Dat kreeg ik te horen.” Marleen probeert daarom verschillende therapieën uit. Bij de bekkenbodemfysio voelt ze zich eindelijk gehoord. “De fysiotherapeute is zelf ook moeder en ook zij miste begeleiding bij het herstel van de bevalling. Ze vertelde mij dat ze heel veel vrouwen helpt met deze klachten, zeker vrouwen van mijn leeftijd.”
De therapeut concludeert dat de littekens van de operatie en de keizersnede veel schade hebben aangericht en ziet dat Marleen verklevingen heeft. Omdat ze in de overgang zit zorgt dit voor meer problemen, zoals obstipatie en urineverlies. Met verschillende behandelingen en massages gaat het nu wat beter. Marleen vindt daarnaast plezier in yoga, wat haar ook helpt rust te vinden in het nu.
Vergeven, maar niet vergeten
Momenteel werkt Marleen als vrijwilliger in het ziekenhuis. “Na al die jaren lukt het mij om het ziekenhuis te omarmen en doe ik graag iets terug voor alle zieke mensen die daar nu liggen.” Ze wilde graag haar verhaal doen bij Voices for Women. “Het verlies van mijn kind heb ik een plekje kunnen geven, maar nu ik ouder word komt steeds meer het besef wat er allemaal mis is gegaan en wat er met mijn lichaam is gebeurd.”
Ondanks dat het gesprek verdrietige emoties oproept is ze achteraf ook opgelucht. “Ik wens dat vrouwen de hulp krijgen die ze nodig hebben. En als ze die niet vanzelf krijgen wil ik ze aanraden hulp te zoeken. Je hebt het echt nodig.”
Wil jij ook jouw verhaal delen? Dat kan hier!
Lees meer ervaringsverhalen hier.